Sevgiliye hediye almak günah mıdır? Üzerine İzmir’den bir iç hesaplaşma
Bazen insanın kafası çok basit bir şey yüzünden allak bullak oluyor. Mesela bir sabah uyanıyorsun, kahveni yapıyorsun, balkona çıkıyorsun… ve bir anda beynin sana şu soruyu fısıldıyor: “Sevgiliye hediye almak günah mıdır?”
İşte o an İzmir sabahı bile biraz daha serin geliyor. Kuşlar bile sanki “biz bu muhabbete karışmayalım” deyip uzaklaşıyor.
Ben de tam o noktada, elimde yarım kalmış kahve, iç sesimle tartışmaya başlıyorum.
“Ya ne günahı, bir çiçek alacağız sonuçta.”
“Dur hele… dini boyutu var mı acaba?”
“Abi sen geçen gün markette indirimli çikolata görünce bile romantik hayaller kurdun, sakin.”
İçimde iki kişi var gibi. Biri mantıklı, biri romantik ama aşırı panik ataklı. Ve bu yazı, tam olarak o ikisinin kavgasının ürünü.
Hediye meselesi neden bu kadar büyüyor?
Aslında olay çok basit: Birini seviyorsun ve bunu göstermek istiyorsun. Ama modern insan olduğumuz için hiçbir şey “basit” kalamıyor.
Eskiden olsa:
“Seviyorum.”
“Al sana taş devri bileziği.”
Bitti.
Şimdi ise:
“Acaba fazla mı oldu?”
“Bunu alırsam yanlış anlaşılır mı?”
“Sevgiliye hediye almak günah mıdır, internette biri kesin sormuştur…”
Ve en önemlisi: Google’a yazılan soruların %80’i zaten insanın içindeki paniğin dışa vurumu.
Bir arkadaşım geçen gün ciddi ciddi dedi ki:
“Ben sevgilime kahve kupası aldım ama sonra düşündüm, acaba bu dini açıdan sıkıntılı mı?”
Dedim ki:
“Abi kupanın tek günahı kırılınca seni üzmesi olabilir.”
Ama mesele aslında kupa değil. Mesele, niyet.
Sevgiliye hediye almak günah mıdır? Sorusunun arkasındaki gerçek
Bu sorunun kendisi bile aslında biraz modern zaman ürünü. Çünkü insan artık her duygusunu bile “acaba yanlış mı yapıyorum?” filtresinden geçiriyor.
Oysa hediye dediğin şey çoğu zaman şudur:
Birini düşündüğünü göstermek
Küçük bir mutluluk yaratmak
“Sen benim için varsın” demek
Ama biz bunu bile paketleyip “acaba sorun var mı?” diye kontrol ediyoruz.
Geçen gün Kordon’da yürürken bir çift gördüm. Adam elinde küçük bir paket, kız gülüyor. Adamın yüzünde ise hafif bir tedirginlik:
“Bunu verince fazla mı romantik olacağım acaba?”
İşte modern erkek dramı: Hediye verirken bile KPI hesaplıyor.
İç sesin sabotaj yeteneği
İç ses diye bir şey var ya… o bazen en tehlikeli arkadaşın oluyor.
Sen:
“Bir çiçek alayım.”
İç ses:
“Dur. Çiçek semboliktir. Sembolizm derin anlam taşır. Derin anlam… sorumluluk getirir.”
Sen:
“Tamam o zaman hiçbir şey almayayım.”
İç ses:
“Bu sefer de umursamaz görünürsün. Geçmiş olsun.”
Yani ne yaparsan yap bir şekilde yanlışsın gibi hissettiriyor. Ve insan tam bu noktada tekrar şu soruya dönüyor:
Sevgiliye hediye almak günah mıdır?
Aslında sorunun kendisi bile bir “vicdan update”i gibi.
Hediye, niyet ve toplum baskısı üçgeni
İzmir’de büyümüş biri olarak şunu söyleyebilirim: Bizde her şey biraz “rahat” görünür ama iç dünyalar full karmaşa.
Mesela dışarıdan:
“Ne var canım, al gitsin hediye.”
İçeriden:
“Ya yanlış anlaşılırsa? Ya fazla gelirse? Ya az gelirse? Ya hiç alınmazsa ama aslında alınmalıysa?”
Beyin Excel tablosu gibi çalışıyor.
Bir gün arkadaş ortamında konu açıldı:
“Sevgiliye hediye almak günah mıdır?”
Masadaki herkes bir anda felsefeci kesildi.
Biri dedi:
“Niyet önemli.”
Biri dedi:
“Abartmamak lazım.”
Biri dedi:
“Ben zaten hediye almıyorum, ilişkiler modern.”
Biri de dürüstçe:
“Ben unutuyorum.”
Ve gerçek şu: Kimse kesin bir şey bilmiyor ama herkes çok emin konuşuyor.
Günah kavramı mı, duygusal kaygı mı?
Burada küçük bir dürüstlük anı var: İnsan çoğu zaman “günah mı?” diye sorduğu şeyin arkasında aslında başka bir korku taşıyor.
Yanlış anlaşılmak
Fazla bağlanmak
Red edilmek
Ya da “fazla iyi görünmekten” bile çekinmek
Hediye bu yüzden sadece bir eşya değil, bir mesaj gibi algılanıyor.
Mesela bir çikolata alıyorsun:
“Basit bir şey.”
Ama iç ses:
“Bu çikolata aslında duygusal yatırım aracıdır.”
İnsan ister istemez yoruluyor.
Hediye vermenin komik tarafı
Bir keresinde bir arkadaşım sevgilisine el yapımı bir şey yapmaya karar verdi. Dedim ki:
“Ne yapıyorsun?”
“Scrapbook.”
“Ne?”
“Hatıra defteri.”
“Abi sen 2 gün önce makarna bile yakmıştın…”
Ama denedi. Sonuç? Yapıştırıcı her yere bulaştı, fotoğraflar yamuldu, yazılar eğri büğrü oldu.
Ama sevgilisi gördüğünde dedi ki:
“Çok güzel olmuş.”
Ve o an anladım: Mükemmellik değil, emek konuşuyor.
Ama biz yine de şunu düşünüyoruz:
“Acaba bu işin bir günah-mekruh çizgisi var mı?”
Küçük hediyelerin büyük etkisi
İnsan bazen şunu unutuyor: Hediye dediğin şeyin büyüklüğü değil, anlamı önemli.
Bir not kâğıdı bile bazen pahalı bir hediyeden daha etkili olabilir.
Mesela:
“Bugün seni düşündüm.”
Bitti.
Bu kadar basit.
Ama biz bunu bile paketliyoruz:
Renk uyumu
Marka algısı
Sosyal medya etkisi
İlişkiler adeta pazarlama kampanyasına dönüyor.
Sevgiliye hediye almak günah mıdır? sorusuna sokak cevabı
Bir gün sahilde otururken kendimce mini röportaj yaptım (tamam, kimseye sormadım, sadece insanları dinledim).
Bir adam:
“Alırım abi, seviyorsam alırım.”
Bir kadın:
“Bence güzel bir şey, neden günah olsun ki?”
Bir çocuk:
“Ben anneme alıyorum, o da bana alıyor.”
En net cevap çocukta.
Biz büyüdükçe her şeyi karmaşıklaştırıyoruz.
İlişkilerde aşırılık meselesi
Tabii burada önemli bir denge var. Her şeyde olduğu gibi hediye konusunda da aşırılık yorucu olabilir.
Ama bu “günah” gibi büyük bir kelimeyle açıklanacak bir mesele değil çoğu zaman.
Daha çok:
Niyet
Ölçü
Karşılıklı anlayış
üçlüsü devrede.
Ama biz bunu bile bazen dramatize ediyoruz.
Umarız “Sevgiliye bıçak hediye etmek ne anlama gelir” hakkındaki bu rehber işinize yaramıştır. Eklektika ailesiyle kalmaya devam edin!
İç sesin final konuşması
Şunları da İnceleyin: Santigrat işareti nedir ?
İlgili Makale: SAT komandosundan sonra ne gelir ?
Gecenin sonunda yine balkondayım. İzmir rüzgârı hafif hafif esiyor.
İç sesim son kez konuşuyor:
“Bak, mesele hediye değil.”
“Ne peki?”
“İnsan olmak.”
Bu cümle biraz klişe geliyor ama garip bir şekilde doğru.
Çünkü insan sevince bir şey vermek istiyor. Bu bazen çiçek oluyor, bazen bir kahve, bazen de sadece yanında durmak.
Ve belki de en önemli soru şu:
Sevgiliye hediye almak günah mıdır?
Değil. Ama insan bazen kendi duygularını gereksiz yere zorlaştırmayı öğreniyor. Asıl mesele de orada başlıyor.